مهاجرت گسترده افغانستانی‌ها طی دهه‌های اخیر، ایران را به یکی از مهم‌ترین مقاصد این جمعیت تبدیل کرده است. بر اساس آمار، 1.583.979 نفر مهاجر افغانستانی ثبت‌شده و حدود 3.5 تا 4 میلیون مهاجر ثبت‌نشده در ایران حضور دارند. پذیرش مهاجران توسط جامعه میزبان، یکی از مهم ترین عوامل کلیدی در فرآیند فرهنگپذیری است. پژوهش حاضر با رویکردی نظری-تحلیلی و مبتنی بر مرور انتقادی ادبیات، به تحلیل فرهنگپذیری مهاجران افغانستانی در نواحی روستایی ایران با تأکید بر پذیرش متقابل می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد چالش‌های فرهنگپذیری در سطوح مختلف اکولوژیکی بازتولید می‌شود: در ریزسیستم از طریق تعاملات روزمره و تجربه تبعیض یا حمایت اجتماعی؛ در میان‌سیستم از طریق عملکرد نهادهای محلی؛ در برون‌سیستم در قالب سیاست‌ها و رویه‌های اجرایی؛ و در کلان‌سیستم تحت تأثیر قوانین و گفتمان‌های ملی. این چارچوب، ضمن توسعه ادبیات فرهنگپذیری در بستری غیرغربی، زمینه‌ای برای ارائه راهکارهای سیاستی در مدیریت روابط میان مهاجران و جامعه میزبان فراهم می‌کند. بر این اساس، فرهنگپذیری مهاجران بدون تقویت ساختارهای پذیرش، نمی‌تواند به انسجام اجتماعی، همگرایی ملی و توسعه پایدار منجر شود.
